cisza wyborcza, jak dobrze:))
Święto Niepodległości - zimny wiatr na Placu Biegańskiego, pod pomnikiem Marszałka kwiaty, poważnie, może zbyt poważnie? to przecież jedno z najradośniejszych świąt w historii Polski, dobrze mają poznaniacy, bo u nich dzisiaj wesoła i kolorowa parada, święty Marcin na białym koniu okryty czerwonym płaszczem i pyszne rogale świętomarcińskie (dzisiaj nie bardzo rozumiemy, cóż tak heroicznego było w geście św. Marcina, który biedakowi oddał płaszcz, ale w czasach, w których zdarzenie to miało miejsce, płaszcz zastępował wędrowcom łóżko i kołdrę i pozwalał przetrwać chłodną noc bez dachu nad głową, taki gest naprawdę wymagał poświęcenia)
chociaz bez św. Marcina, ale u nas (w Częstochowie) też pięknie, a gdy w Archikatedrze zabrzmiała orkiestra i chór, to tak łatwo być patriotą...

iza leszczyna

A gdyby tak kandydaci wszystkich partii we wszystkich wyborach, przynajmniej w Polsce, ale może i na świecie, umówili się, że nie robią żadnych materiałów wyborczych, a sumę, którą przeznaczyliby na kampanię wyborczą przekażą na konto własnej gminy z zastrzeżeniem wykorzystania dla dobra publicznego albo na cele charytatywne? Oczywiście kwota musiałaby być tajna do momentu wyborów, bo inaczej wyborcy głosowaliby na tego, kto dał więcęj. A może na tego, kto dał mniej? Nie wiadomo. To oczywiście nierealne, ale głupoty wyrzucania pieniędzy w błoto (w obecnej aurze nie tylko przenośnie, ale dosłownie) trudno nie zauważyć. Zgodnie z zasadą, że świat mozna zmieniać tylko tak, że zaczyna się od siebie, powinnam oczywiście nie wydrukować ani jednej ulotki i ani jednego plakatu. Nie zrobiłam tego jednak:( No cóż, nikt nie mówi, że świat zmienia się łatwo.

iza leszczyna

Wybory samorządowe coraz wyraźniej zajmują kandydatów, dziennikarzy, politologów i różne grupy badawcze; wszystkich, tylko nie wyborców (jasne, można powiedzieć, że wymienieni wyżej to też wyborcy, ale przecież w skali kraju stanowią niewielki, śladowy ułamek tych,  którzy mają głos, a  jest ich bardzo wielu, cytując Schaffera można nawet powiedzieć, że: "każdy dorosły, co głosuje ma głos!"
Przeciętny wyborca naprawdę nie lubi kandydatów, nie lubi wyborów, nie lubi kampanii. Znam to z autopsji. Brutalna, choć dość oczywista prawda, jest taka, że jeśli nie powiem ludziom, że kandyduję, to nie będą o tym wiedzieli, a jeśli nie będą wiedzieli, to jak mają na mnie zagłosować?  Kiedy tę prawdę, dość oczywistą,  sobie uświadomiłam, postanowiłam rozlepić plakaty ze swoją uśmiechniętą twarzą. Kończyłam właśnie klejenie w małym sklepiku, z miłą panią sprzedającą (pożyczyła mi skrzynkę, żebym dostała do górnej szyby) przy ul. Księżycowej i patrzyłam triumfalnie na swoje dzieło. Przechodzący obok starszy jegomość obrzucił mnie niechętnym spojrzeniem i mruknął  "A kto by na takich idiotów zagłosował?"
Pomyślałam wtedy, że trudno być kandydatem i to nie ze względu na oczekiwania wobec niego. A jakie są oczekiwania? Badania na ten temat prowadzone w Polsce pokazują, że od radnego oczekujemy: uczciwości, wykształcenia, wrażliwości i opiekuńczości, lojalności wobec wyborców oraz aktywności (źródło: "Samorząd? By życie nie było nudne" J. Kurczewski w: Tygodnik Powszechny z 6.11.2006 r.). Na szczęście Hiszpanie dowiedli, że pewne kompetencje człowieka są widoczne w jego twarzy i nie trzeba nawet o nich pisać  w CV; żeby jeszcze wyborcy mieli taką umiejętność czytania w twarzy kandydata, jak specjaliści od HR.

iza leszczyna

Właściwie lubię jesień, jasne, że wolę złotawą, miłą i cichą od deszczowej, szarej i zimnej, ale deszcz też lubię. Tej jesieni nawet bardziej niż kiedykolwiek, bo utrudnia kampanię wyborczą. Naprawdę. Nie mam wyrzutów, że nie biegam z plakatami, że nie rozdaję ulotek każdemu przechodniowi z Tysiąclecia, Parkitki czy Kiedrzyna. Jest zimno i nikogo nie interesuje, co ma do powiedzenia kandydat na radnego. Może to dobrze, może w ten sposób wejdą do Rady Miasta ludzie, którzy są znani ze swojej działalności, mądrości, wrażliwości na ludzkie sprawy, ci, co nie muszą wylepić każdego skrawka wolnej powierzchni swoją twarzą? Może tak właśnie powinno być. Niech pada. Tylko 12 listopada niech świeci słońce, żeby ludziom chciało się iść i zagłosować!

iza leszczyna

Czytanie Tygodnika Powszechnego zaczynam zwykle od felietonów Marcina Króla, bo, pewnie jak każdy z nas, lubię, gdy ktoś podobnie myśli, spostrzega i komentuje rzeczywistość. W październikowych felietonach pisał, m.in. o patrzeniu, smakach i zapachach. 1 listopada to taki dzień, który od wielu lat ma dla mnie ten sam zapach, smak i zawsze kończy się tym samym obrazem. To zapach świeczek, lampek, stearyny, czasem przypalonej rękawiczki; smak czekoladek "malaga", które moja Mama rozdaje nad grobem Taty  od kilkunastu lat, a dzieci czekają na to, chociaż dawno przestały być dziećmi i mają po 20/25 lat; i wreszcie cmentarz wieczorem z tysiącem świateł, które przy zmrużeniu oczu rozpływają się i sprawiają wrażenie, jakby wszystko płonęło, ale ten ogień nie wywołuje lęku, jest bezpieczny, bo jest zapowiedzią życia dla naszych zmarłych.

iza leszczyna