"Ufność jest bowiem cnotą, nieufność wadą, która czasem przybiera postaci łagodne, ale czasem ostre – i wtedy mamy do czynienia z despotami i okrutnikami, czasem tylko w życiu prywatnym, ale bywa, że i w publicznym." Ten cytat z felietonu Marcina Króla w  "Tygodniku Powszechnym" uspokaja mnie i każe przestać martwić się tym, że bywam zbyt łatwowierna (to oczywiście opinia innych, nie moja:). Przecież lepiej być naiwnym niż okrutnym. Lepiej przeżyć w życiu prywatnym/publicznym rozczarowanie, niż w każdym człowieku widzieć potencjalnego wroga. Nie jestem sympatykiem Ludwika Dorna, mogę chyba nawet powiedzieć, że tekst o lekarzach i kamaszach był idiotyczny (choć za lekarzami nie przepadam:), ale fakt, że sprzeciwił się Jarosławowi Małemu (gdybyśmy żyli w średniowieczu z pewnością miałby taki przydomek, patrz: Łokietek, Krzywousty, itd.) budzi mój szacunek. Ale co Dorn ma wspólnego z nieufnością? Boję się, że choroba premiera wejdzie w stadium ostre i w końcu braknie tych, którym ufa. Wszyscy ministrowie będą bez teki (oprócz Macierewicza:).

I zgadzam się z moją przyjaciółką, która uważa, że jeśli spotkała dziesięciu oszustów, to przecież w kolejnej dziesiątce musi znaleźć się choć jeden uczciwy i jego nie można przegapić! Dlatego każdy musi dostać na wejściu kredyt zaufania, nawet jeśli nasze koszty własne  bywają duże.

 

Okazuje się, że jeszcze coś oprócz międzynarodowych imprez sportowych, na których biało-czerwoni odnoszą sukcesy (lub porażki) może nas/nasze dzieci uczyć patriotyzmu. Mam na myśli odejście ze stanowiska Ministra Obrony Narodowej Radka Sikorskiego. Szkoda, że pretekstem do wypowiedzenia pięknych słów: "kocham wojsko polskie" była jego dymisja, ale przecież chłopaki nie płaczą, więc może też rzadko mówią, że coś kochają i trzeba było takiej chwili, żeby usłyszeć prawdziwą pasję i oddanie w głosie faceta.
Czy ktoś rozumie dlaczego zostają głupsi, a mądrzejsi odchodzą? Wiem, gorszy pieniądz wypiera lepszy, ale to jest prawo ekonomii i nie odnosi się do zarządzania ludźmi. Premier państwa musi być politykiem, ale też menadżerem. W zarządzaniu jest tak, że dobry menadżer stara się za wszelką cenę zdobyć i zatrzymać najlepszych pracowników, bo wie, że tylko wtedy ma szansę na prawdziwy sukces. Nasz premier robi dokładnie odwrotnie, aż strach pomyśleć, jak będzie wyglądał rząd pod koniec kadencji:(

Sala Jana Pawła II na Jasnej Górze wypełniona po brzegi, Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Jan Wątroba i inni dostojni goście w pierwszym rzędzie.  Zaczynają się Jasełka 2007 w wykonaniu "aktorów" z Domu dla chłopców im. St. Kostki. Na scenę wchodzi Matka Boska w błękitnej sukience i męskich pantoflach (aktorem jest chłopiec), za Nią anioły i osiołki w skupieniu i z powagą odtwarzające swoje role. To nic, że mikrofon raz za wysoko, a raz za nisko, że najmłodsi mają kilka, a najstarsi ponad dwadzieścia lat, że niektórzy mają kaprawe oczka, a innych nikt nie zaprowadził do logopedy i ortodonty. Tam, na scenie i na widowni, wszyscy cieszyliśmy się, że osiołek znalazł miejsce na narodziny Jezusa.

Z tej perspektywy awantury polityczne i afery z pierwszych stron gazet wydają się zupełnie passe.

Smutno jakoś, pierwszy śnieg, na który wszyscy czekali wydaje się trochę nie na miejscu w końcu stycznia. Dzisiaj dostałam smsa tej treści: "zdjęłam ubranie z choinki, zaczynam zbierać łupiny z cebuli, idą święta:)" No może to zbytni optymizm, ale jednak dzień coraz dłuższy, więc ma się raczej na wiosnę, niż zimę. W ogóle ta zima nam nie wyszła, nawet Puchar Świata w skokach okazał się porażką i można tylko trzymać kciuki albo modlić się za młodego Jana:(
Smutno,  moim przyjaciołom umierają bliscy i nie można nic zrobić, żeby nie tęsknili...

iza leszczyna

"Polityka to w krysztale pomyje". Wiem, że już kiedyś cytowałam Witkacego, ale po przeczytaniu postów na Forum Częstochowa, wydaje mi się, że to najlepszy początek dla mojego dzisiejszego bloga.
Klimat tych wypowiedzi, a także komentarzy prasowych, tych gorących, mówionych w trakcie sesji przypomina  Kierkegaarda (cokolwiek zrobisz, będziesz nieszczęśliwy). No bo zastanówmy się,  Platforma Obywatelska ma trzy wyjścia:
1. Pozostaje w twardej opozycji wobec Prezydenta, tzn. zawsze, gdy tylko się da głosuje przeciwko.
Odbiór społeczny byłby mniej więcej taki: awanturnictwo polityczne, odreagowują kompleksy za przegrane wybory prezydenckie, nie szanują demokratycznej decyzji społeczeństwa, za nic mają dobro miasta.
2.  Szuka obszarów współpracy, chce mieć wpływ na funkcjonowanie organu wykonawczego, wchodzi, wspólnie z PiSem,  w porozumienie z Prezydentem, a nasi reprezentanci wchodzą "do rządu" (czytaj: zaczynają pracować w Urzędzie Miasta i w jakimś zakresie decydują o tym, co i jak robią urzędnicy).
Odbiór społeczny: sprzedali się, chodziło o stołki, handlarze polityczni, za nic mają dobro miasta.
3. Jest konstruktywną opozycją, tzn. jeśli widzimy realną szansę na zmianę, sprzeciwiamy się sytuacji zastanej, ale mamy też świadomość, że to Prezydent, przede wszystkim, determinuje jakość pracy całego samorządu, mając do dyspozycji kilkuset urzędników i walka z nim to często walka z wiatrakami!
Odbiór społeczny:  są słabi, Prezydent postawił ich do kąta i robi co chce, nie mają na nic wpływu, za nic mają dobro miasta.

Miał rację Sęp-Szarzyński, gdy pisał "Nie miłować źle i miłować nędzna pociecha"
:(( :(( :(( :(( :(( :(( :((

Chciałabym nieśmiało prosić o łaskę sprawiedliwych sądów;)

"Szczęście polega nie tyle na posiadaniu, co na czerpaniu przyjemności z tego, co się posiada. Wygląda na to, że z bogactwem jest tak samo, jak ze zdrowiem: jego brak sprawia, że jesteśmy nieszczęśliwi, ale jego posiadanie wcale nie gwarantuje szczęścia".
To cytat z jakiegoś hiszpańskiego psychologa, w ostatnich dniach czytałam kilka artykułów (np. Nadchodzi koniec Zachodu w GW) właśnie o tym, że wzrost dobrobytu społeczeństw zachodnich i ich - nieprawdopodobny wręcz w drugiej połowie XX wieku rozwój - nie sprawił, że obywatele bogatych krajów są szczęśliwsi.  Jest nawet odwrotnie: więcej patologii, depresji, załamań psychicznych, a mniej dzieci przychodzących na świat, przyjaźni i czasu dla siebie samych. Nie wiem właściwie, co powiedzieć?: to straszne, czy raczej: dobrze, że Polska jest wciąż ubogim krewniakiem Francji, Niemiec, nie wspominając nawet o Stanach Zjednoczonych. Mądrzy ludzie uczą się nie na swoich, a na cudzych błędach, jeśli jest tak, że ciągła maksymalizacja zysku nie daje szczęścia i jest nawet niemożliwa (teraz będzie czas Azji, a nie Europy), a to powoduje frustrację człowieka nastawionego na posiadanie coraz ładniejszych gadżetów, ubrań, domów, samochodów, to może zacznijmy, jak mądrzy stoicy w starożytnej Grecji, ograniczać swoje potrzeby. Mówię oczywiście do tych z nas, którzy nie muszą martwić się o to, czy wystarczy im na życie do pierwszego następnego miesiąca.  Przede wszystkim politycy, urzędnicy państwowi, samorządowi powinni pokazać taką postawę, postawę minimalizacji potrzeb. Przecież społeczeństwo patrzy na elity (cokolwiek to znaczy) i jeśli one chcą coraz więcej, to i ludzie uważają, że to jest słuszny trend: mieć coraz więcej.  Idea taniego państwa była tym punktem programu PiS, który mi się bardzo podobał. Prawdziwa arystokracja rzadko bywała rozrzutna, to rosyjscy nuworysze,  muszą lecieć odrzutowcem na Sylwestra, podczas którego zaśpiewają im najwieksze gwiazgy pop. Beata Tyszkiewicz zostaje w domu:)
Ten przydługi wstęp był po to, żebym mogła złożyć Państwu/Wam (to do tych, z którymi jestem na ty) życzenia szczęścia w Nowym Roku, co nie zawsze oznacza pieniędzy, jak w mądrych słowach Okudżawy: "Panie, każdemu daj, czego mu w życiu brak"

Święta, święta i...przyszedł czas na pierwsze czytanie budżetu. Ale jeszcze kilka zdań o Świętach: w Wigilię było dużo kolęd i prezenty, które, jak zawsze, jednych ucieszyły, innych lekko rozczarowały, za to opakowania były na światowym poziomie (zasługa Marty), był też karp, ale jak zastanowiłam się nad nim chwilę dłużej, to zrozumiałam Anglików, którzy uważają karpia za rybę ozdobną, a więc niejadalną;). A jeśli mowa o tym, co jadalne, a co nie, to z obiadem w drugi dzień Świąt jakoś mi nie wyszło. Chciałam, żeby był inny, świąteczny, niepospolity i uznałam, że zielone tagliatelle (po polsku makaron-wstążki) i polędwiczki nadziewane serem pleśniowym w sosie borowikowym (borowiki od koleżanek - bliźniaczek z Cisia, kursantek organizacji i zarządzania oświatą) to jest to! Niestety, okazało się, że nie to tygryski lubią najbardziej, po minie Kasi widziałam, że świąteczne przedpołudnie lepiej było poświęcić na spacer niż gotowanie. No cóż, jedno doświadczenie więcej.
A na sesji? Czas opłatkowy właściwie minął, więc werbalna agresja wróciła do swojego naturalnego poziomu, tzn. radni - innym radnym i prezydentowi, a prezydent - radnym (może jeszcze bardziej niż oni jemu) usiłowali udowodnić wyższość Wielkiej Nocy nad Świętami Bożego Narodzenia (co, zważywszy na okres wciąż jeszcze noworoczny, nie było łatwe). A mówiąc serio, nie było przyjemnie,  słowa były ostre, czasem wypowiadane jakby specjalnie dla prasy, czasem, w sposób oczywisty, manipulowały  rzeczywistością, ale czasem (a może często) upominały się o rzeczy naprawdę ważne, o schronisko dla zwierząt:), o sport, o kulturę, o edukację, o bezdomnych, o popsute chodniki, o Aleję Pokoju (kolejność nie jest hierarchią ważności spraw). Radni dzielnie walczyli o zmiany w budżecie od godz. 9.00 do 16.40. Teraz czas na autopoprawkę prezydenta, kolejna sesja dopiero 15. stycznia.
A jutro? jutro jadę do Krakowa, bo: na Rynku stoi choinka i sprzedają grillowane oscypki z grzańcem galicyjskim, w dodatku ma być śnieg!